Apostołowie

03.12.2007

Wprowadzenie

Apostołowie, prorocy, ewangeliści, pasterze i nauczyciele – to lista służb i ustanowionych urzędów, jaką znajdujemy w [B Ef 4:11]. Dzisiejsze środowiska kościelne dzielą ją często na dwie grupy: Pierwsza to ewangeliści, nauczyciele i pasterze, co do których panuje ogólna zgoda i akceptacja we wszystkich chyba wspólnotach eklezjalnych. Druga grupa to apostołowie i prorocy, których służba przypisywana jest raczej kościołowi wczesnochrześcijańskiemu, ponieważ wiele kościołów nie bardzo wie jak dziś gospodarować tymi darami. Poza tym, służby te mają swój własny specyficzny charakter, który często stawia tradycyjnemu podejściu niewygodne pytania, bądź wymaga wprowadzenia nieporządanych zmian. Jednakże chrześcijanie wszystkich czasów starają się ciągle i na nowo odkrywać właściwe i biblijne zrozumienie służby w Kościele, stąd, patrząc na historię widzimy ludzi, którzy chcieli przywrócić właściwy sens ich funkcjonowaniu. Niniejsze studium ma na celu ponowne spojrzenie na biblijną funkcję i służbę Apostołów i zadanie pytania o ich miejsce i rolę w dzisiejszym Koúciele.

Termin

Samo słowo wywodzi się z greki, od słowa αποστολος (apostolos – ktoś, kto został posłany), termin ten rzadko występuje w klasycznej grece, ale pojawia się aż osiemdziesiąt razy w Nowym Testamencie, gdzie oznacza posłańca Jezusa Chrystusa i zwiastuna Ewangelii. Odpowiednikiem hebrajskim było słowo ‘šâlîah’ (pełnomocnik posiadający wszelkie prerogatywy by reprezentować tego, kto go delegował). Rangi tego hebrajskiego słowa używa Jan w swej Ewangelii aby opisać rolć i posłannictwo Jezusa Chrystusa (por. 7,33; 16,5; 17). Apostołem Jezus nazywany jest tylko raz w [B Hbr 3:1].

Liczba

Przywykliśmy do tego, że mówi się o 12 apostołach (Jerozolimskich [B 1 Kor 15:5-7]; [B Ga 1:17-19]) , ich imiona znajdujemy u [B Mat 10:2-4]. Dzieje Apostolskie 1,26 mówią natomiast o jedenastu (po śmierci Judasza) i wymieniają Macieja, który dołącza do tego grona, a potem Dz 9 opisują nawrócenie kolejnego apostoła Pawła z Tarsu, więc w sumie mamy już ich czternastu. Ewangelia Łukasza 10,1-8 opisuje posłanie (απεστειλεν – apesteilen) 70 lub 72 wysłanników (apostołów), a kolejne fragmenty Nowego Testamentu (1 Kor 9,5; 12,28; 2 Kor 11,13; Rzym 16,7) oraz pisma poza biblijne jak Didache (Nauka uczniów apostolskich, dzieło współczesne księgom Nowego Testamentu) 11,3-6, wspominają o jeszcze innych.

Rozróżnienie

Idąc za nauką świętego Pawła można wyróżnić dwa typy nowotestamentowych apostołów: apostołów powołanych na mocy chrystofanii Pana oraz charyzmatycznych kaznodziejów delegowanych przez jakiś Kościół np. antiocheński ( por. Dz 13,1-3; Ap 2,2;) – byli to zarówno mężczyźni jak i kobiety (por. Rzym 16,7). Apostołowie Jerozolimscy (dwunastu) nieśli przez pewien czas prawo interpretacji Pism, wykładu doktryny wiary, etyki, moralności chrześcijańskiej i wypowiadania się w kwestiach pragmatyki i funkcjonowania Koscioła, jednakże wraz z wkroczeniem na arenę św. Pawła ich „monopol” został przerwany tak trwale, że to Paweł a nie dwunastu jest autorem 2/3 Nowego Testamentu i twórcą teologicznych idei chrześcijaństwa. Sam Piotr, jeden z dwunastu, buduje jego autorytet oraz gwarantuje właściwość i prawowierność jego nauki, stawiając ją na równi z innymi Pismami (być może z Księgami Starego Testamentu) (por 2P 3,15-16).
Widać z tego, że apostolstwo nie zostało zarezerwowane dla jakiejś wąskiej grupy ludzi z przeszłości, że nie wygasło wraz z ich śmiercią, ale że tak jak pozostałe służby i urzędy rozwija sięi jest obecna w Kościele wszystkich czasów, także dziś.

Poniższe wersety ukazują niektóre aktywności apostołów zapisane w Nowym Testamencie.

Dz 2,4 Byli napełnieni Duchem Świętym
Dz 2,14-36 Nauczali Słowa Bożego
Dz 3,1-8 Uzdrawiali chorych
Dz 4,1-12 Byli prześladowani
Dz 5,1-11 Ogłaszali Sąd Boży
Dz 5,12 Czynili znaki i cuda
Dz 5,42 Zwiastowali Jezusa Chrystusa
Dz 8,14-17 Kładli ręce i modlili się o wylanie Duch Świętego
Dz 8 i pozostałe rozdziały Zakładali Zbory i umacniali Kościół w wierze
Dz 9,36-43 Wskrzeszali umarłych
Dz 10 passim Zwiastowali Ewangelię poganom
Dz 12,1-11 Byli prześladowani, zabijani, i w cudowny sposób wyratowywani
Dz 13,4 Byli posyłani przez Ducha Świętego
Dz 13,11 Wypowiadali przekleństwa
Dz 14,21 Zachęcali uczniów i utwierdzali ich w wierze
Dz 14,23 Ordynowali / wyznaczali starszych
Dz 15,1-21 Rozważali i rozstrzygali kwestie doktrynalne
Dz 16,18 Wypędzali demony
Dz 19,22 Wysyłali do służby
1 Kor 3,10 Byli mądrymi budowniczymi, zakładali duchowe fundamenty
1 Kor 4,14-15 Przestrzegali swoje ‘dzieci’ w wierze
1 Kor 7 passim Doradzali wierzącym i odpowiadali na ich pytania dot. życia
1 Kor 11,23 Przekazywali naukę Jezusa Chrystusa i jego ustanowienia
1 Kor 11,34 Pilnowali porządku w Zborach
2 Kor 11,28 Troszczyli się o wszystkie Kościoły
2 Kor 13,10 Używali swego autorytetu by wpływać na zbory
Ef 2,20 Są częścią fundamentu Kościoła
Ef 3,3-5 Otrzymywali objawienie od Boga
Ef 4,1 Napominali Zbory
Ef 4,11-12 Przygotowywali świętych do służby


Podsumowanie

Jak widzimy służba apostolska rozciąga się na wiele rozległych dziedzin Kościoła, jednakże już na pierwszy rzut oka widać, że to apostołowie sprawowali duchową pieczę nad wieloma Zborami, w czasie, kiedy starsi postawieni byli tylko nad pojedyńczymi lokalnymi wspólnotami. Służba apostolska obejmowała swoim wpływem także służbę samych starszych, którzy zajmując kierownicze role w zborach, czasami zapominali o powadze swojej funkcji i zbaczali z drogi wiernych uczniów Chrystusa (por. 3 Jan 9-10).
Choć czas przeszły nie jest tu właściwy, bo apostołowie powołani i ustanowieni przez Boga dla Kościoła, nadal sprawują swą służbę. Dziś zapewniają oni niejako ‘ojcowskie’ spojrzenie na sprawy, plany i problemy wspólnot, są doradcami starszych i liderów, a dzięki swemu doświadczeniu i namaszczeniu wpływają na kształt Kościoła.
Nic, o czym mówi Pismo Święte nie przeminęło, żaden dar, żadna służba, żaden urząd. Aby tworzyć, i trwale budować zdrowy kościół nie wolno o tym zapomnieć! Apostolstwo, jak każdy inny urząd jest konieczny dla zdrowego i właściwego funkcjonowania i rozwoju Ciała Chrystusowego. Choć, to prawda, można zawsze zdać się na siebie i zrezygnować z Bożych zasad, można samemu decydować, bez uznawania niczyjego autorytetu, ale wtedy nie będziemy budować już Kościoła Jezusa Chrystusa, tylko swój własny.

Trevor Hawes i Dominik Chmielewski 2007

Trevor Hawes

Trevor pochodzi z Oxfordu w Anglii. Tam mieszkał i studiował a po ukończeniu studiów przyłączył się do zespołu nauczycieli Słowa Bożego pochodzących z dużej grupy kościołów.

Inne treści autora